คำว่า “จิตตวัน” นั้นเป็นภาษาสันสกฤต ประกอบด้วยคำว่า “จิตตะ” หมายถึง หัวใจ และคำว่า “วนา” หมายถึง ป่า เมื่อประสมคำเป็น “จิตตวัน” จึงหมายถึง “หัวใจของป่า” อันเป็นวิถีที่เชื่อมโยงความสัมพันธ์ระหว่างผืนป่า สายน้ำ สรรพสัตว์ และชาวตารู...ชนพื้นเมือง ได้อย่างลงตัว
หากเราล่องเรือไปตามลำน้ำราฟติ อันเสมือนเส้นเลือดสายหลักที่หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งในผืนป่าแห่งนี้ เราจะได้พบกับจระเข้ 2 สายพันธุ์ คือ “มาช มักเกอร์” และ “ตะโขงอินเดีย” ซึ่งมีเฉพาะถิ่นในแถบประเทศอินเดียและเนปาลเท่านั้น
ส่วนการขี่ช้างชมไพรเป็นอีกหนึ่งกิจกรรมที่นักท่องเที่ยวนิยมกันมาก หากโชคดีเราอาจพบ “แรดอินเดียนอเดียว” ซึ่งเป็นแรด 1 ใน 3 สายพันธุ์ที่พบได้ในทวีปเอเชีย โดยที่เนปาลมีเฉพาะในป่าจิตตะวันเท่านั้น และเข้าถึงวิถีชีวิตของชาวตารู ชนเผ่าที่อาศัยอยู่ก่อนจะประกาศพื้นที่ป่าแห่งนี้เป็นอุทยาน
ชาวเมืองบุงกามาตีร่วมมือร่วมใจกันประกอบรถไม้สำหรับแห่เทพเจ้าแห่งสายฝน ที่มีความสูงราว 23 เมตร เป็นพาหนะสำคัญในการแห่เจ้าแห่งสายฝน ซึ่งเป็นพิธีกรรมสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการเกษตรกรรม ก่อนเข้าสู่ฤดูกาลเพาะปลูกของทุกปี
