Dört duvar arasında çürüdü gençliğim

Mektuplar yırtık, sözler eksik
Hiç kimse gelmez yanıma
Adımı anan bile yok
Unuttular beni hayatta

Bir gün çıkarsam bu zindandan
Ne aşka dönerim ne dosta
Kalbim mezar, ruhum yorgun
Hayat bitti şu parmaklıkta