Bu köşe yazısı, toplumda giderek tırmanan kadın cinayetlerini ve çocuklara yönelik istismarı sert bir dille eleştiren bir manifesto niteliğindedir. Yazar, kadınların sadece fiziksel şiddete değil, aynı zamanda onları nesneleştiren toplumsal bakış açısına ve yetersiz kalan hukuki sistemlere karşı verdiği hayatta kalma mücadelesini vurgular. Özellikle devlet kurumlarının ve yetkililerin bu trajediler karşısındaki kayıtsızlığı ve koruma mekanizmalarının eksikliği sorgulanmaktadır. Mağdurların yaşadığı derin acılar üzerinden bir vicdan muhasebesi yapan yazı, suçluların cezasız kalmamasını ve sistemin köklü bir değişim yaşamasını talep eder. Sonuç olarak bu kaynak, kadınların temel hakları olan özgürlük ve güvenlik içinde yaşama arzusunu dile getiren bir adalet çağrısıdır.
