Bu makale, Türkiye’nin yakın siyasi tarihindeki ideolojik kutuplaşmanın dış güçler ve Soğuk Savaş dinamikleri tarafından nasıl şekillendirildiğini analiz etmektedir. Yazar, Türk milliyetçiliğinin 1969 Adana Kongresi ile birlikte halkçı ve toplumcu kökenlerinden kopartılarak ümmetçi bir çizgiye itildiğini savunmaktadır. Genç nesillerin yapay bir karşıtlıkla birbirine kırdırıldığı, bu süreçte ekonomik bağımsızlık ve anti-emperyalist duruşun kasten unutturulduğu vurgulanmaktadır. Milliyetçiliğin bir jeopolitik güvenlik aparatı haline getirilmesiyle Türkiye'nin milli enerjisinin iç çatışmalarda tüketildiği ifade edilmektedir. Sonuç olarak, gerçek bir bağımsızlık için millet merkezli bir akla ve dış etkilerden arınmış bir tarih bilincine dönülmesi gerektiği çağrısı yapılmaktadır.
