Bu köşe yazısı, Ramazan ayının manevi ruhu ile günümüzdeki gösterişçi iftar kültürü arasındaki derin çelişkiyi ele almaktadır. Yazar, lüks otellerde düzenlenen şatafatlı organizasyonların ibadetin özündeki tevazu ve empati duygularına zarar verdiğini savunur. Ramazan'ın bir prestij yarışına dönüştürülmesini eleştirerek, asıl amacın nefis terbiyesi ve ihtiyaç sahiplerine el uzatmak olduğunu vurgular. Kaynak, dünyadaki açlık sorununa ve özellikle mazlum coğrafyalardaki çocukların yaşadığı mahrumiyete dikkat çekerek vicdani bir muhasebe çağrısı yapar. Sonuç olarak, bu kutsal ayın sadece mideyi değil, insan vicdanını doyurma ve gerçek anlamda paylaşma zamanı olduğu hatırlatılır.
