Bu köşe yazısı, Nisan 2026 tarihinde Ankara’da bir hayırseverin dağıttığı elmalar için çıkan kaosun üzerinden Türkiye’nin ekonomik krizini ve toplumsal çöküşünü ele almaktadır. Ücretsiz gıdaya ulaşmak için birbirini ezen insanların dramı, açlık sınırının altında kalan asgari ücretin ve halkın içine düştüğü derin yoksulluğun en somut göstergesi olarak sunulmaktadır. Yazıda, resmi istatistiklerin yarattığı pembe tablo ile halkın mutfağındaki enflasyon gerçeği arasındaki devasa uçurum çarpıcı verilerle kıyaslanmaktadır. Üretim maliyetlerinin artması ve alım gücünün yok olması, meyvenin dahi tane ile satıldığı bir yönetim krizini işaret etmektedir. Nihayetinde kaynak, toplumun bir elmaya muhtaç hale getirilmesini istatistiklere sığmayan bir yönetimsel başarısızlık ve vicdani bir utanç olarak nitelendirmektedir.
