Bu makale, Türkiye’de okul şiddetinin münferit bir asayiş sorunu olmaktan çıkıp sistematik bir krize dönüştüğünü Şanlıurfa ve Kahramanmaraş’taki trajik saldırılar üzerinden ele almaktadır. Yazara göre şiddetin temelinde aile içi silaha erişim, çocukluk travmaları ve toplumsal baskı gibi derin kök nedenler yatmaktadır. Çözüm olarak sadece fiziksel güvenlik önlemlerinin yeterli olmadığı, bunun yerine travmaya duyarlı okul modellerinin ve onarıcı disiplin anlayışının benimsenmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Okul ikliminin iyileştirilmesi, rehberlik hizmetlerinin güçlendirilmesi ve sıfır tolerans politikasıyla birlikte aile-okul iş birliğinin hayati önemi üzerinde durulmaktadır. Nihayetinde eğitim kurumlarının cezalandırıcı mekanizmalar yerine, öğrencilerin kendilerini güvende hissettikleri iyileştirici alanlara dönüşmesi savunulmaktadır.
