Erol Sunat tarafından kaleme alınan bu metin, insanların sorumluluktan kaçmak ve kendilerini emniyete almak için sığındıkları "bilmem" ifadesini mecazi bir kale benzetmesiyle eleştirel bir dille inceler. Yazar, bu kavramı yalnızca bir bilgisizlik durumu değil; duyarsızlık, bencillik ve hayata karşı pasif kalma tercihi olarak nitelendirir. Kişinin çevresindeki olaylara gözünü yumarak inşa ettiği bu psikolojik zırhın, aslında toplumsal faydadan ve dürüstlükten uzaklaşmak anlamına geldiğini vurgular. Metin boyunca, her ne kadar sarsılmaz görünse de bu yapay savunma mekanizmasının hakikat karşısında eninde sonunda çökeceği ve kişinin vicdanıyla yüzleşmekten kaçamayacağı hatırlatılır. Sonuç olarak yazar, kaçamak cevaplarla örülen bu kalelerin, hayatın gerçekleri ve ilahi adalet karşısında yıkılmaya mahkûm olduğu gerçeğinin altını çizer.
