Bu yazı, Türkçülük kavramının günümüzde yalnızca yüzeysel bir törensel kimliğe ve içi boş sloganlara indirgenmesini sert bir dille eleştirmektedir. Yazar, gerçek Türkçülüğün geçmişe özlem duymak değil; bilim, ahlak, üretim ve zihinsel uyanış yoluyla toplumu ileriye taşıma iradesi olduğunu vurgular. Türkiye'nin içinde bulunduğu ekonomik buhran, liyakatsizlik ve toplumsal uyuşmuşluk hali, milletin kendi geleceğine karşı sergilediği bir tür sessiz intihar olarak nitelendirilir. Toplumun emperyalist kuşatmalar ve kültürel yozlaşma karşısında düşünme yetisini kaybettiği belirtilerek, dış tehditlerden önce içsel çürüme konusunda ciddi bir uyarı yapılmaktadır. Sonuç olarak yazı, 3 Mayıs'ın romantik bir nostalji günü değil, bir öz eleştiri ve varoluş mücadelesi için uyanış günü olması gerektiğini savunur.
