Yazar Nazım Peker, bu metinde toplumsal bir yarayı ve ahlaki çöküşü sarsıcı bir anı üzerinden ele almaktadır. Hikâye, yalnız yaşayan bir kadının tacizlerden korunmak için kapısının önüne erkek ayakkabıları koymak zorunda kalışını anlatarak, toplumdaki güvenlik ve saygı sorununa dikkat çeker. Yazar, dindar görünüp de savunmasız kadınlara musallat olan kişilerin sergilediği iki yüzlülüğü sert bir dille eleştirir. Metin, sadece dış görünüşte kalan inanç sisteminin gerçek hayattaki vicdan ve namus değerleriyle ne kadar çeliştiğini sorgulamaktadır. Sonuç olarak eser, toplumsal meselelere duyarsız kalmanın imkansızlığını vurgulayan tokat gibi bir eleştiri ve sitem niteliği taşır.
