Bu metin, Türkiye’deki yüksek gıda enflasyonuyla mücadelede tarımsal üretimin ve verimliliğin hayati rolünü 35 yıllık bir mühendislik tecrübesiyle ele almaktadır. Yazar, 2026 yılı için açıklanan 939 milyar TL’lik devasa destek paketini olumlu bir adım olarak görse de, artan girdi maliyetleri ve aracı sistemindeki aksaklıklar nedeniyle bu kaynağın çiftçiye ulaşmadan eriyebileceği uyarısında bulunmaktadır. Çözüm olarak, tarladan sofraya olan mesafeyi kısaltacak kooperatifçilik ve dijital satış modelleri ile yüksek verim sağlayan Organize Tarım Bölgeleri önerilmektedir. Tarım desteklerinin enflasyona endeksli hale getirilmesi ve genç üreticilerin teknolojik eğitimle güçlendirilmesi, sürdürülebilir bir gıda güvenliği için temel şartlar olarak sunulmaktadır. Nihayetinde yazı, fiyat istikrarının finansal kararlardan ziyade toprakta ve üretim odaklı politikalarda başladığını savunmaktadır.
