Bu kısa öykü, Mehmet Özkendirci’nin kaleminden çıkan ve geçicilik ile kayıp temalarını bir kardan figürün erimesi üzerinden işleyen dokunaklı bir hikâyeyi sunmaktadır. Anlatı, kahramanın çocukluğunda yaptığı kardan adamların güneşle yok oluşundan duyduğu üzüntüyle başlayıp, yetişkinliğinde eşi Mualla’yı amansız bir hastalık sonucu kaybetmesine uzanır. Çocukluk masumiyeti, zamanın hızla akıp gitmesi ve sevdiklerimizi koruma çabası, kış mevsiminin melankolik atmosferiyle birleştirilir. Yazar, kardan yapılan bir kadına sarılan adamın yalnızlığını anlatırken, insan hayatının ve mutluluğun kırılganlığını sembolik bir dille vurgular. Son sahnede, eşinin hatırasına kardan bir kadın yapan adamın sergilediği sadakat ve keder, karın dondurucu soğuğuyla harmanlanarak etkileyici bir son oluşturur. Metin genel hatlarıyla, elden kayıp giden değerlere karşı hissedilen çaresizliği ve derin özlemi lirik bir anlatımla yansıtmaktadır.
