Yazar Yusuf Dülger, Türkiye’deki orman alanlarının korunması ve ağaçlandırma faaliyetlerinin yetersizliği konusundaki derin endişelerini dile getirmektedir. Metin, kamu kurumlarının çevre meselelerine karşı sergilediği kayıtsız tutumu ve bilgi paylaşımındaki şeffaflık eksikliğini sert bir dille eleştirmektedir. Dini söylemlerin dünyevi çevre sorunlarını gölgelememesi gerektiğini savunan yazar, belediyelerin yeşil alanları ranta ve betona kurban etmesini somut örneklerle ele almaktadır. Orman yangınları ve plansız kentleşme sonucu azalan bitki örtüsünün toplumun geleceğini tehdit ettiği vurgulanarak, topyekûn bir seferberlik ruhuyla hareket edilmesi gerektiği savunulmaktadır. Nihai olarak kaynak, doğayı korumanın yalnızca bir politika değil, her bir birey ve kurum için insani bir vatandaşlık görevi olduğunu hatırlatmaktadır.
