İkinci El Deposu isimli bu metin, bir depoda kaderine terk edilmiş eski eşyaların hüzünlü ve sitem dolu dünyasını insan biçimci bir yaklaşımla ele almaktadır. Tozlu raflarda bekleyen merdaneli makineden siyah beyaz televizyona kadar pek çok nesne, modern teknolojinin gelişiyle nasıl gözden düştüklerini kendi aralarında dertleşerek anlatır. Hikâye, her bir eşyanın geçmişteki ihtişamlı günlerini ve sonrasında uğradıkları vefasızlığı odağına alarak toplumsal değişimi simgeler. Metnin sonunda depoda unutulan yaşlı bir kadın, eşyaların terk edilmişlik duygusuyla insan yaşamı arasında dokunaklı bir bağ kurar. Yazar, nesnelerin dilinden dökülen bu serzenişlerle aslında tüketim kültürünü ve zamanın acımasızlığını eleştirmektedir.
