Erol Sunat’ın bu kaleme aldığı metin, modern insanın kendi özünden ve toplumsal değerlerinden kopuşunu derin bir sitemle ele almaktadır. Yazara göre bizler, sadece gündelik olayları değil, insanı insan yapan sevgi, saygı ve vefa gibi temel erdemleri de hızla hafızamızdan siliyoruz. Kendine yabancılaşan bireyin kimliğini yitirdiğini savunan yazar, verilen sözlerin tutulmamasını ve dostlukların terk edilmesini toplumsal bir yozlaşma olarak betimlemektedir. Metin boyunca, geçmişteki hoşgörü ve yardımlaşma kültürünün yerini gurur ile kibrin aldığı vurgulanarak, manevi bir kayboluşun resmi çizilmektedir. Sonuç olarak bu kaynak, unuttuğumuzun bile farkında olmadığımız kadim değerlerimizi hatırlatmak için yazılmış bir iç döküştür.
