Erol Sunat'ın bu yazısı, bayram ziyaretlerinin asıl amacından uzaklaşıp nasıl bir kusur arama ve eleştiri yarışına dönüştüğünü eleştirel bir dille ele almaktadır. Yazar, misafirlerin ikram edilen kahvenin köpüğünden çayın markasına, evin dekorasyonundan ev sahibinin kıyafetine kadar her detayı acımasızca yargılamasını toplumsal bir yozlaşma olarak betimler. Özellikle baklava ve kurban ibadeti üzerinden yapılan kıyaslamalar, maneviyatın yerini maddi bir gösteriş ve üstünlük mücadelesine bıraktığını gözler önüne serer. Bayramın özündeki güler yüz ve hoşgörü kavramlarının unutulduğunu vurgulayan metin, insanların şekilci detaylara takılarak bayramın ruhunu incittiğine dikkat çeker. Yazar, bayramlaşmanın bir hesaplaşma sahası değil, sevgi ve paylaşma vesilesi olması gerektiğini hatırlatarak okuyucuyu özeleştiri yapmaya davet eder. Tüm bu toplumsal gözlemler, "bayramlarda bile bir alem olduğumuz" ironisiyle sentezlenerek sunulur.
