Nazım Peker tarafından kaleme alınan bu metin, Mehter’in kökenine ve Osmanlı İmparatorluğu’nun son dönemindeki Türklük algısına eleştirel bir perspektif sunmaktadır. Yazar, günümüzde dinlenen popüler marşların aslında kadim birer Osmanlı mirası olmadığını, aksine Cumhuriyet döneminde ve yakın geçmişte bestelendiğini ileri sürmektedir. Metne göre Osmanlı yönetimi, özellikle son yüzyılında Türk kimliğini geri plana iterek daha çok ümmetçi ve Bektaşi unsurları ön plana çıkaran bir yapıya bürünmüştür. II. Mahmud’un 1826’da mehteri tamamen kaldırdığını hatırlatan eser, bu müzik geleneğinin modern formunun laik devlet yapısının bir ürünü olduğunu savunmaktadır. Sonuç olarak yazar, "Osmanlı torunu" olma iddiasıyla bu marşları sahiplenenlerin büyük bir tarihsel yanılgı içinde olduğunu vurgulamaktadır.
