Erol Sunat'ın bu yazısı, insan yaşamının ayrılmaz bir parçası olan pişmanlık duygusunu ve bu duygunun dildeki karşılığı olan "keşke" kelimesini derinlemesine ele almaktadır. Yazar, geçmişte yapılan hataların, söylenmemiş sözlerin ve kaçırılmış fırsatların bireyin üzerinde yarattığı duygusal yükü etkileyici bir dille tasvir eder. Metne göre bu kavram, geri dönüşü olmayan yolları, telafisi mümkün olmayan vicdan azaplarını ve zamanın durdurulamaz akışını simgeleyen hüzünlü bir itiraftır. Her insanın hayatında biriktirdiği bu sessiz çığlıklar, bazen bir takıntı bazen de ağır bir teselli olarak ölene dek taşınmaktadır. Yazar, kimsenin bu duygudan muaf olmadığını vurgulayarak, "keşke"nin aslında kaçınılmaz bir insani gerçeklik olduğunu hatırlatır. Sonuç olarak eser, insanın kendi geçmişiyle olan sancılı hesaplaşmasını ve bu hesaplaşmanın beraberinde getirdiği çaresizliği gözler önüne sermektedir.
