Erol Sunat'ın bu yazısı, ekonomik sıkıntılar ve sosyal yabancılaşma gölgesinde geçen bayramların burukluğunu ele almaktadır. Yazar, artan hayat pahalılığı nedeniyle kurban kesemeyen ve memleketine gidemeyen insanların yaşadığı maddi imkansızlıklara dikkat çekmektedir. Ancak asıl vurgu, toplumun manevi değerlerden uzaklaşarak hoşgörü ve sevgi yerine öfke ve kibri benimsemiş olması üzerinedir. Bayramın özünde gönül almak ve barışmak olduğunu hatırlatan metin, okuyucuyu dargınlıkları bir kenara bırakmaya davet etmektedir. Kaybolan eski bayram geleneklerine duyulan özlem ile modern hayatın getirdiği yalnızlık hissi çarpıcı bir dille harmanlanmaktadır. Nihayetinde yazar, bu kutsal günlerin toplumsal birleşme ve ruhsal bir arınma için kaçırılmaması gereken bir fırsat olduğunu savunmaktadır.
