Erol Sunat'ın bu kaleme aldığı metin, vefat eden bir dostun ardından duyulan derin üzüntüyü ve yaşamın sonbaharını duygusal bir dille ele almaktadır. Yazar, okul arkadaşı Rahmi Keser'in kaybı üzerinden Bursa Eğitim Enstitüsü yıllarına dayanan kopmaz bağları ve sadakat kavramını yüceltir. İlerleyen yaşla birlikte sıklaşan bu ayrılıklar, dökülen yapraklara benzetilerek ölümün kaçınılmazlığı ve geride kalanların hissettiği burukluk vurgulanır. Metin boyunca dostluk, fedakârlık ve zor zamanlarda bir arada olma değerleri ön plana çıkarılırken, hayatın kısalığı karşısında küslüklere yer olmadığı hatırlatılır. Sonuç olarak bu yazı, ebediyete uğurlanan arkadaşlara karşı bir vefa borcu ve ortak hatıralara tutunma çabasıdır.
