Mehmet Edip Ören’in kaleme aldığı bu yazı, yazarın vefat eden annesi Emine Ören’in ardından hissettiği derin kederi ve anne sevgisini manevi bir dille ele almaktadır. Yazar, ebeveynleri bir evin ayrılmaz parçaları olan çatı ve kiremitlere benzeterek, onların yokluğunun bir evlat için en büyük rehberlik kaybı olduğunu vurgular. Metinde annelerin İslamiyet ve Atatürk nezdindeki kutsal konumu hatırlatılırken, dünyada çekilen acıların ahirette bir mükafat olacağına dair güçlü bir inanç sergilenir. Yazar, mesleki sorumluluk bilinciyle acısını erteleyerek bu veda yazısını paylaşmış ve okurlardan annesinin ruhu için bir dua talep etmiştir. Bu duygusal metin, annelerin ayakları altındaki cennet müjdesine ve evlatların ebeveynlerine olan bitmek bilmez vefa borcuna odaklanmaktadır.
