Erol Sunat'ın bu yazısı, bir işi bilerek zorlaştırmayı ve çözüm yerine engel çıkarmayı temsil eden "yorgunu yokuşa sürmek" deyimi üzerinden derin bir ahlaki eleştiri sunmaktadır. Yazar, bu yöntemi seçenlerin aslında kendi sonlarını hazırladıklarını ve elde ettikleri başarıların ağır kayıplar içeren Pirus zaferlerinden öteye gidemeyeceğini vurgular. Metne göre, çaresiz insanlara fazladan yük yüklemek yalnızca vicdani bir yozlaşma değil, aynı zamanda ilahi adaletin tecelli etmesine davetiye çıkaran büyük bir vebaldir. Kötü niyetle kurgulanan bu zorluklar, sonunda yapanın aleyhine döner ve umulmadık hüsranlara yol açar. Sonuç olarak eser, insan ilişkilerinde merhamet ve kolaylaştırıcılığın önemini hatırlatırken, zulmün asla kalıcı bir kazanç sağlamayacağını savunur.
