Mehmet Edip Ören’in bu yazısı, bayram sonrasında güncel siyasetin gerginliğinden uzaklaşarak çocukluk yıllarının geleneksel oyunlarına duyulan özlemi dile getirmektedir. Yazar; birdirbir, uzun eşek, körebe ve yağ satarım bal satarım gibi oyunların sosyal dokusunu ve neşesini kendi anıları üzerinden betimlemektedir. Geçmişin kısıtlı imkanlarına rağmen sahip olunan geniş oyun alanları ile günümüzün betonlaşmış şehir yapısı arasında hüzünlü bir kıyaslama yapılmaktadır. Metinde, modern çağın çocuklarının teknoloji bağımlılığı ve kapalı alanlara hapsolmuş yaşam tarzı, geçmişin samimiyetiyle karşılaştırılarak eleştirilmektedir. Sonuç olarak eser, kaybolan mahalle kültürüne ve çocukların doğayla iç içe büyüme hakkına vurgu yapan nostaljik bir değerlendirme sunmaktadır.
