Erol Sunat’ın bu denemesi, Ağustos ayının değişken doğasını insan karakterindeki tutarsızlıklar ve toplumsal bellek kaybıyla harmanlayan sitemkâr bir anlatıdır. Yazar, mevsim geçişlerindeki belirsizliği sözünde durmayan, saf değiştiren ve güven vermeyen bireylerin portresini çizmek için bir metafor olarak kullanır. Toplumun bu tür yanıltıcı figürlere olan anlamsız bağlılığını ve geçmiş hatalardan ders çıkarmama huyunu derin bir karamsarlıkla eleştirir. Şiirsel bir dille kurgulanan yazıda, yalanın sıradanlaşması ve verilen sözlerin kıymetini yitirmesi üzerinden güncel bir hayat muhasebesi yapılır. Metnin sonunda, geleceğe dair umudun azalması ve bireylerin içine düştüğü çaresiz yalnızlık hissi vurgulanarak karamsar bir tablo tamamlanır. Sunat, aslında doğadaki değişimden ziyade insan ruhundaki yorgunluğu ve toplumsal yozlaşmayı aynaya yansıyan fersiz bakışlarla sembolize eder.
